سرگیجه گردنی

گردن درد

درد گردن معمولا با سرگیجه همراه است؛ اما شاید تشخیص اینکه سرگیجه به درد گردن مربوط می شود یا اتفاقی است؛ دشوار باشد. اثر حالت قرارگیری سر بر تعادل از اواسط ۱۸۰۰ میلادی شناخته شده است؛ اما یک سندرم بالینی با درد و/ یا جراحت گردن که به سرگیجه و عدم تعادل مرتبط باشد؛ تا سال های ۱۹۵۰ مورد بررسی قرار نگرفته بود.

دو همکار به نام های کوپ و ریان ، سندرم عدم تعادل و عدم آگاهی از موقعیت را در بیماران مبتلا به علائم مختلفی از آسیب گردن شامل اسپوندیلوز (هرنوع بیماری تخریبی ستون فقرات)، تروما و آرتریت گردن را معرفی و نام این سندرم را  سرگیجه گردنی (cervical vertigo) نهادند .

سرگیجه گردنی

سرگیجه گردنی یک تشخیص بحث برانگیز است، زیرا هیچ آزمونی جهت تایید اینکه دلیل بروز سرگیجه ،گردن آسیب دیده است؛ وجود ندارد. سرگیجه گردنی تشخیصی است که برای افرادی که به همراه سرگیجه، جراحت یا دردی در ناحیه گردن دارند و سایر علل سرگیجه در آن‌ها رد شده است؛ درنظر گرفته می شود.

افرادی که سرگیجه گردنی دارند؛ از منگی (احساس حرکت خود یا محیط اطراف) شکایت می کنند که با حرکت سر یا بعد از حفظ یک موقعیت سر در طولانی مدت بدتر می شود. منگی معمولا بعد از درد گردن اتفاق می افتد و ممکن است که با سردرد همراه باشد. علائم سرگیجه و منگی معمولا چند دقیقه تا چند ساعت طول می کشد.

افراد مبتلا به سرگیجه گردنی ممکن است که از عدم تعادل عمومی نیز شکایت کنند که با حرکت سر و حرکت در محیط تشدید می شود. اگر چه هیچ مطالعه رسمی صورت نگرفته است؛ تصور می شود که سرگیجه گردنی واقعه ی نادری است.

تشخیص سرگیجه گردنی شامل ارزیابی دقیق پزشکی می شود؛ زیرا علائم آن به سایر علائم سرگیجه شباهت دارد. تست عملکرد گوش داخلی معمولا جهت اطمینان از سلامت سیستم دهلیزی جانبی یا مرکزی درخواست می شود. پزشک معالج ممکن است که مانوری را ترتیب دهد که در آن بدن در حالتی که سر ثابت است؛ چرخانده شود. به طوری که ببیند آیا باعث ایجاد نیستاگموس (حرکات چشم) یا سرگیجه می شود یا خیر، در این صورت تشخیص مشکوک را مورد تایید قرار می دهد. نتایج این تست باید با علائم عینی و یافته های بالینی مطابقت داده شود به این دلیل که این تست ممکن است که در افراد سالم نیز مثبت شود.

سرگیجه گردنی معمولا  در اثر یک ضربه شدید یا جراحت سر رخ می دهد و معمولا در نقطه ایی که آسیب مغزی یا آسیب به گوش داخلی اتفاق افتاده است ، دیده می شود. اغلب تشخیص سرگیجه گردنی نسبت به دیگر مشکلات پزشکی دشوار است. اما سرگیجه گردنی که همراه با آسیب مغزی یا اشکال دیگر سرگیجه باشد؛ برای تشخیص و درمان دشوارتر خواهد بود. در زمانی که متخصصان در حال مرتب‌کردن مسائل و درمان آن‌ها با ترتیبی منطقی هستند؛ بسیار اهمیت دارد که صبور باشید.

اکثر بیماران مبتلا به سرگیجه گردنی تنها با درمان مشکل گردن بهبود پیدا می کنند. مطالعات متعددی گزارش کرده اند که تقریبا ۷۵ درصد از بیماران، با درمان محافظه کارانه گردن مانند دارو، حرکات اصلاحی و تمرینات آرام و دستورالعمل هایی جهت قرار دادن گردن در حالت صحیح ، بهبود پیدا کرده اند. بین ۸ تا ۱۰ درصد از دیگر بیماران، بهبودی از طریق درمان مشکلات گردنی به همراه توانبخشی وستیبولار حاصل شده است . توانبخشی وستیبولار به طور مستقیم به درمان مشکلاتی که هنگام ارزیابی پدیدار شدند، می پردازد و ممکن است که تمرینات چشمی، حرکات تعادلی، راه رفتن و قرارگیری در محیط های درجه بندی شده را شامل شود که فرد را دچار سرگیجه می کند.

خلاصه

سرگیجه گردنی سندرم درد گردن است که با حس گمراه کننده ای از گیجی و منگی و عدم تعادل همراه است. این تشخیص برای افرادی صورت می گیرد که تمامی دلایل دیگر سرگیجه برای آن‌ها منتفی شده باشد. سرگیجه گردنی معمولا با درمان گردن از بین می رود؛ اما ممکن است که جهت بهبودی کامل علائم،  به توانبخشی وستیبولار نیز نیاز باشد. به طور کلی، پیش بینی درمانی بیماران مبتلا به سرگیجه گردنی با ۷۵ درصد بهبودی علائم، خوب ارزیابی شده است.