مرکز جامع ارزیابی شنوایی، وزوز و تعادل البرز

  • Info@samakalborz.com
  • 02634498149

فیستول پری لنف

بررسی اجمالی :

فیستول پری لنف یا PLF در اثر اتصال غیرطبیعی در یک یا هردو غشا (دریچه ی بیضی و دریچه ی گرد ) نازک و کوچکیکه حدفاصل بین بخش پر از هوا گوش میانی و بخش پر از مایع پری لنف گوش داخلی هستند ایجاد ‌شود. این مشکل که در اثر پارگی یا نقص ایجاد  می ‌شود به مایع پری لنف اجازه ورود به گوش میانی را می ‌دهد.

تغییرات فشار هوا که در گوش میانی رخ می‌ دهد ( مانند زمانی که در هواپیما هستید) به طور طبیعی بر گوش  داخلی تاثیری نمی ‌گذارد. با این حال زمانی که فیستول اتفاق می ‌افتد تغییرات فشار در گوش میانی به طور مستقیم بر گوش داخلی تاثیر می ‌گذارد و موجب تحریک سیستم تعادل و شنوایی و ظاهر شدن دیگر علائم PLF می ‌شود.

فضای پری لنف گوش داخلی به مایع مغزی نخاعی یا CSF که مغز را احاطه ‌کرده ست متصل می‌شود. مایع پری لنف که مقادیر فراوانی سدیم (Na+ ) دارد از نظر ترکیبات به CSF شباهت دارد. زمانی‌که ارتباط غیرطبیعی بین غشای گوش داخلی و گوش میانی وجود داشته‌ باشد ،پری ‌لنفِ رها شده  ازگوش داخلی  به  فضای گوش میانی ، موجب ایجاد فشار هیدرواستاتیک مایع مغزی – نخاعی شده  و مقادیر رها شده با مایع CSF جایگزین می ‌شود. این مسئله موجب پایین آمدن میزان مایع CSF بیش تر از مقادیر طبیعی در اطراف مغز و نخاع می شود، که ممکن است علائمی همچون سردردهای خفیف را در پی داشته باشد .

مبتلایان به PLF در اغلب اوقات دچار ناامیدی و افسردگی می ‌شوند ؛ زیرا در حالی‌که احساس خوبی ندارند ،در نگاه دیگران خوب به ‌نظر می ‌رسند. بیماران PLF به طور خاص و بیماران با نقص سیستم وستیبولار به طور عام معمولا درگیر چالشی هستند که به دوستان و اقوام خود توضیح ‌دهند که چه اتفاقی برای آن‌ها افتاده‌ است. گاهی کمک خواستن از گروه پشتیبان در خصوص علائم و درمان های رایج بیماری و درک آن در خصوص مقابله با علائم سرگیجه مزمن می تواند بسیار کمک کننده باشد .

فیستول پری لنف

تاریخچه :

اگر مقدار نشت مایع از گوش داخلی به میانی کم باشد توسط بیمار قابل‌تشخیص نیست و برای جراحی نیز که قصد اتصال پارگی را دارد قابل مشاهده نخواهد بود. 40 سال پیش زمانی که به PLF برای نخستین بار مورد توجه قرار گرفت، پیش‌ فرض این بود که یک پارگی در دریچه گرد یا رباط‎‌ هایی که بخش مسطح استخوانچه ی رکابی را بر روی دریچه ی بیضی قرار می دهد ، وجود دارد. یک ایده نو توسط دکتر  Robert Kohut مطرح شد که مبنی بر کالبد شکافی استخوان تمپورال بیمارانی بود که دچار کم‌ شنوایی ناگهانی شده‌ بودند. مطالعات نخستین او حاکی از این بود که محل‌ هایی که ماده از آن نشت می‌ کند ممکن است درزهای ریزی در دریچه ی بیضی یا درست در مقابل دریچه گرد یا در کف آن باشد .

علائم :

علائم شایع PLF شامل احساس پریِ گوش، کاهش شنوایی متغییریا شنوایی بسیارحساس، گیجی و منگی بدون احساس چرخش (سرگیجه واقعی ) و عدم تحمل حرکت است. سرگیجه یا کاهش شنوایی ناگهانی ممکن است به دلیل PLF رخ دهد. بیش تر افراد مبتلا به فیستول معتقدند که علائم آن‌ها با استفاده از آسانسور، هواپیما و هنگام کوهنوردی بدتر می ‌شود. ضمن این که هنگام افزایش فشار CSF در اثر حمل اجسام سنگین و خم‌شدن ، سرفه و عطسه ایجاد می‌ شود.

فیستول پری لنف

علل :

ضربه به سر از شایع ‌ترین علل فیستول است. این ضربات ممکن است به شکل مستقیم یا به صورت شلاقی به سر وارد شوند. از دلایل شایع دیگری که موجب PLF می شود ضربه به گوش ، سوراخ شدن پرده صماخ توسط اشیا یا کیپ شدن گوش هنگام فرود هواپیما یا غواصی می باشد. فیستول ممکن است پس از افزایش سریع فشار داخل جمجمه نیز ایجاد شود. این اتفاق معمولا در هنگام وزنه ‌برداری یا زایمان بروز می ‌کند.

فیستول پری لنف به ندرت از بدو تولد وجود دارد. دویدن طولانی مدت احتمال ایجاد  PLF خودبه خودی را افزایش می دهد. PLF دوگوشی به ندرت و تنها پس از یک آسیب شدید به سر ایجاد می ‌شود.

تشخیص :

هیچ راه‌ حل قطعی جهت تشخیص PLF وجود ندارد. سال ‌ها اینگونه تصور می ‌شد که این مشکل توسط انجام تیمپانوتومی که نوعی جراحی تشخیصی در گوش میانی است قابل تشخیص است و به طور مستقیم محل مشکوک به فیستول و نشت مایع مشخص می ‌شود. اگرچه نشت در حد چند میکرولیتر است تشخیص دیداری تقریبا غیرممکن است. نشت مقادیر بیش تری از مایع ممکن است نشان‌دهنده نشت CSF به دلیل نقص مادرزادی در گوش داخلی باشد.

پزشک معالج از طریق کاوش در اتفاقات اخیری که برای بیمار رخ داده‌ است و انواع آزمون ها اقدام به تشخیص بیماری می‌ کند. این آزمون ها شامل:آزمون های شنوایی ( audiogram ، ECOG ) ،آزمون های تعادلی (VNG,VEMP ) و چند نمونه از تست فیستول است.

به طور تجربی آزمون فشاری که توسط دکتر F. Owen Black رواج پیدا کرده ‌است قابل اطمینان‌ ترین آزمایش جهت تشخیص PLF است. با این وجود تجهیزات این آزمایش دیگر تولید نمی‌ شوند و تعداد کمی از آن امروزه در دسترس است.

در پایان، پزشک باید احتمال ابتلا به PLF در بیمار را براساس تاریخچه گیری، نتایج آزمون ها و عدم رفع خودبه ‌خودی علائم تشخیص دهد. پزشک معالج و بیمار باهم درخصوص انجام عمل جراحی به جهت بستن محل نشت دریچه ی بیضی یا گرد تصمیم ‌گیری می کنند. پس از عمل جراحی یک دوره استراحت و یک دوره فعالیت کوتاه و محدود وجود دارد. حدود چهار تا شش هفته پس از عمل جراحی در خصوص ارزیابی مجدد علائم بیمار بررسی‌ هایی انجام می‌ شود که میزان موفقیت رفع PLF مشخص شود.

فیستول پری لنف

درمان :

هنگامی که یک تروما اتفاق میافتد که موجب شروع ناگهانی کاهش شنوایی یا سرگیجه شود به بیمار توصیه می ‌شود که فعالیت‌ های بدنی را به مدت 7- 14 روز محدود کند. اگر بهبودی در علائم حاصل نشد آزمایش انجام می ‌شود. در صورتی که نتایج آزمایشات نشان ‌دهنده وجود PLF باشد عمل جراحی ممکن است تجویز شود. افرادی که در آن ‌ها فیستول تشخیص داده ‌شده است و منتظر عمل جراحی هستند از کارهای سنگینی همچون حمل اشیا، خمیدگی و کشیدگی خودداری کنند زیرا این‌گونه فعالیت ‌ها موجب تشدید علائم خواهد شد.

درمان PLF عموما یک عمل جراحی است که تحت بیهوشی عمومی و در داخل کانال گوش صورت می‌ گیرد. در این جراحی پرده صماخ بالا کشیده می ‌شود و بافت‌ های پیوندی کوچک و نرمی در اطراف استخوان رکابیِ (stirrup)  و دریچه گرد قرار می ‌گیرد. این عمل جراحی معمولا بین 45 تا 60 دقیقه به طول می‌ انجامد. ممکن است درد بسیار جزئی داشته ‌باشد. برخی بیماران جهت جلوگیری از فعالیت ،شب بستری می‌ شوند. در هنگام ترخیص نیز به بیمار توصیه می‌ شود سه روز در خانه استراحت کند و فعالیت خاصی نداشته‌ باشد. پس از این سه روز بیمار قادر است به انجام کارهای نشسته مشغول شود. به بیمار توصیه می ‌شود که از حمل اجسامی که بیش از 10 پوند وزن دارند خودداری کند. بیمار تا یک ماه از انجام هرگونه فعالیت ورزشی باید اجتناب کند. پس از یک ماه نیز دستورالعمل های پیشنهادی وجود دارد که از ورزش‌ های پربرخورد، شیرجه، وزنه ‌برداری و ورزش ‌های ساحلی باید اجتناب شود. زیرا تمامی این فعالیت‌ ها موجب بازگشت مجدد PLF پس از درمان موفق اولیه می ‌شود.

دیدگاه خود را بنویسید

error: Content is protected !!